ตอนที่ 7 Happy birthday
ผมนายลำพูนหรือจวน ภาพของ โม ญาติผู้น้องที่บรรเลงเพลงพิสวาสเมื่อตอนบ่ายยังคงติดตาผม ทำไมโมถึงทำอย่างนั้นเป็นคำถามที่อยู่ในใจผม แต่มาคิดๆดู โมเองก็เป็นวัยรุ่นแล้วคงมีความต้องการทางเพศแต่อาจจะมากไปหน่อย และน้าอ้อยก็คงไม่มีเวลาดูแลมากนักเลยทำให้โมเป็นเด็กใจแตกไปได้
ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น เป็นน้องดาวที่ตอนนี้เธอใส่ชุดไปรเวทธรรมดาๆ ไม่ใช่เครื่องแบบพนักขายร้านสะดวกซื้อ แล้วดูน่ารักขึ้นกว่าเดิมเยอะ
"มาแล้วค่ะ"
"โห มาจริงๆ หรอเนี่ยพี่นึกว่าอำเล่น"
"อะ นี่คะ"
"เข้ามานั่งข้างในก่อนสิ"
เธอเข้ามาในห้องของผม นั่งที่เตียงนอน
"รกนิดนึงนะ ห้องชายโสดก็อย่างเนี้ย"
"ไหนว่าหิวไง ทำไมไม่กินละคะ"
"ตอนนี้พี่หิวอย่างอื่นมากว่าอะ"
ผมพูดจบก็โอบไหล่เธอขโมยห้อมแก้มสะทีนึง
เธอไม่ได้ขัดขืนแต่ตีผมเบาๆ
"พี่นี่ทะลึ่งจัง"
ผมพรมจูบลงที่ซอกคอเธอเบาๆ
"จั๊กกะจี้ คะ" เธอเอียงคอหนี
ผมเลยดันตัวเธอลงไปนอนบนที่นอน แล้วไปหอมเธอที่ซอกหู
"เราพึ่งรู้จักกันไม่นาเอง" เธอบอกผมเบาๆ
ผมสบตาเธอ
"เราจะได้รู้จักกันมากขึ้นไงจ๊ะ"
แล้วผมก็ประกบปากเธอทันที เธอไม่ได้ขัดขืน แต่กลับตอบรับด้วยลิ้นของเธอ
มือของผมล้วงเข้าไปในเสื้อของเธอ โดยที่เธอไม่ได้ปัดป้องมันแต่อย่างใด
ไม่นานบาร์ตัวน้อยของเธอก็ถูกปลดออก ให้้มือของผมได้สัมผัสกับความนุ่มนิ่มของนมเธอ จากที่ผมสัมผัสได้ ถือว่ามันใหญ่ซ่อนรูปที่เดียว
แต่ผมยังไม่แน่ใจต้องขอดูให้เต็มๆตาก่อน เสื้อของเธอถูกผมถอดออก สิ่งที่เห็นคือสองเต้างามของเธอใหญ่พอสมควร ผมเห็นแล้วจึงลงไปดอมดม ใช้ปลายลิ้นสัมผัสมันอย่างแผ่วเบา เธอมีอาการตอบสนองด้วยการสะดุ้งเล็กๆ เมื่อปลายลิ้นของผมสัมผัสลงไป
เสื้อผ้าของผมหลุดออกไปตอนไหนไม่รู้ ผมลากลิ้นลงมาที่ท้องน้อยของเธอ ใช้มือดึงกากเกงของเธอลง เหลือไว้เพียงกางเกงในของเธอ
ผมจัดการหอมซอนไซร้ที่กางเกงในเธอ จูบหนักๆ เล่นเอาเธอเริ่มครางในลำคอแล้ว
ผมจับเธอพลิกตัว ถอดกางเกงในเธออก ใช้ฟันขบกัดที่แก้มก้นคู่งามของเธอ ไล่ละเลงลิ้น จากแก้มก้้น ขึ้นมาที่แผ่นหลังไปสู่ต้นคอ ระหว่างที่โลมเล้าที่ต้นคอสลับกับใบหูของเธอผมก็จัดการใส่ถุงยางอนามัยอย่างชำนาน
ผมจับขาเธอให้ถ่างออกเล็กน้อยในท่าที่เธอนอนคว่ำ แล้วแทรกตัวลงประกบทาบทับกายเธอจากด้านหลัง
ผมจัดการเอาควยจ่อที่ร่องรูของเธอ ค่อยๆดันเข้าไปทีละน้อย ทีละน้อย เสียงเธอ
"เบาๆ ซี๊ดดดด ใหญ่จัง"
ไม่นานส่วนหัวก็ผ่าน เข้าไป
"อือออออ" เธอคราง
ผมเริ่มขยับช้าๆ
"เสียวจัง" เธอบอกผมสีหน้าเย้ายวน
ผมยังคงโลมไล้ ที่ซอกคอของเธอ เริ่มออกแรงมากขึ้น
"ซู๊ดดดดด" เสียงเธอสูดปากด้วยความสุขสม
"อือออออ" ผมก็เริ่มครางเหมือนกันเพราะ รูของเธอตอดรัดผมเหลือเกิน
ผมทำเองอยู่ได้สักพักหนึ่ง ก็ขอให้เธอทำให้บ้าง
"เค้าทำไม่เป็น" เธอบอก ขณะที่ผมถอนควยออกมาแล้วนอนหงายข้างเธอ
แม้ปากเธอจะบอกว่าทำไม่เป็น แต่เธอกลับขึ้นคล่อมจับควยผมใส่หีของเธออย่างชำนิชำนาน
"ฮืออออ" เสียงเธอถอนหายใจหลังจากนั่งทับควยผมจนสุดลำ
"เก่งจัง" ผมเอ่ยปากชมเธอ
เธอเหมือนจะบ้ายอ เพราะตอนนี้เธอเริ่ม โยกตัวขึ้นลงอย่างด่อเนื่อง
เธอไม่ได้ส่งเสียงอะไรมากแต่เม้มกัดปากตัวเอง มันเป็นภาพที่ทำให้ผมกระอดใจไม่ไหวต้องเด้งสวนเธอขึ้นไปอย่าง
"โอ้ยย โอ้ยย" ทุกครั้งที่ผมเดี้ยงสวนเธอก็กลั้นเสียงไว้ไม่อยู่
ไม่นานหลังจากนั้น เธอก็ก้มลงมาจูบปากผม
ผมจับเธอพลิกตัวลงไปนอน ผมนอนทับตัวเธอกระหน่ำซอยไม่ยั้ง
เสียงเนื้อปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว
"ปั๊ปๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
ผมออกแรงซอยถี่ยิบ
"ซี๊ดดดดดดด โอ้ออออออ "
เสียงเธอร้องครวณครางไม่หยุด
"จะเสร็จแล้วววว"
"เค้าก็เหมือนกัน ซี๊ดดดดดอ้าาาาา"
"โอ้ยยยยย สะ เสร็จจ แล้ว" เธอร้องตัวเกร็ง มือจิกหลังผมแน่น
ผมเห็นเธอเสร็จแล้ว จึงเร่งจังหวะ ไม่คิดชีวิต
"อือ อือ อือ" เสียงผมกัดฟันซอยสุดแรงเกิด
แล้วผมก็เสร็จตามเธอไป
"ดาว จะนอนค้างที่นี่ไหม"
"ไม่ค่ะ เดี๋ยวกลับบ้านดีกว่า นี่บอกแม่ว่ามาหาอะไรกิน"
"อ่าว ไม่บอก พี่จะได้เอาน้ำใส่ปากให้ดาวกิน"
"พี่เนี่ยลามก" เธอตีผม
"อีกทีได้ไหม"
"ไว้วันหลังดีกว่านี่ดึกแล้ว เดี๋ยวโดนด่า"
ผมเลยจำเป็นต้องปล่อยเธอกลับไป
ผมข่มตานอนแต่นอนไม่หลับ ขณะนี้เป็นเวลา เที่ยงคืนเศษ
วันนี้เป็นวันเกิดของพี่ส้ม รักแรกในใจของผม....
-------------------------------------------------------------------------------------
ผม นายแทนกมล หรือ รัน วันนี้มาเรียนที่มหาวิทยาลัยเหมือนเดิม
พอเจอไอ้จวนก็เล่าเหตุการณ์เมื่อวานให้มันฟัง
"ดีนะมึงที่พี่แสน มาเจอพอดีไม่งั้นมึงจมกองตีนแน่ๆ ฮ่าๆๆ"
"เออดิวะ"
"แล้วพ่อมึงก็เลยจะให้พี่แสนมาอยู่ด้วย"
"เออ พี่เขาก็อยู่คนเดียวแถม ไกลโคตรอีก พ่อกูเลยจะตอบแทนเขา"
"แล้วบ้านมึงนี่ทำอะไรวะ เหมือนจะรวยมาก"
"พ่อกูทำธุรกิจโรงแรมกับอสังหาริมทรัพย์"
"แล้วพี่ชายมึงละ"
"กูก็ไม่รู้วะ กินเงินกงสีมั้ง อ่อ แล้วก็อาบอบนวดที่เราไปวันนั้นของพี่กู"
"แล้วทำไมอยู่ดีๆมาถามเรื่องพี่กูวะ" ผมชักสงสัย
"อ๋อ เปล่าๆ ไม่มีอะไร ถ้ากูไม่มีที่ไปขอไปอยู่บ้านมึงมั่งนะ ฮ่าๆ"
วันนี้ผมเห็นพี่แอน มาเรียนแล้วแต่เรายังไม่ได้มีโอกาสได้คุยกัน เหมือนเธอจะพยายามหลบหน้าผม ไอ้บาสก็ดูเครียดๆ มันบอกว่าเสียบอล ผมกับไอ้จวนก็ด่ามันที่เสือกโง่ไปเล่นการพนัน
ผมกับไอ้จวนยังเป็น2ตัวประหลาดของเซคชั่นนี้เหมือนเดิม ส่วนพี่แสนที่มาใหม่ก็นิ่งเงียบๆไม่ค่อยสุงสิงกับใครเหมือนเดิม
ไอ้จวนคุยโทรศัพท์เหมือนนัดสาวไปที่ห้องตอนค่ำ ผมถามว่าใครวะแอบไปมีความรักกันตอนไหน
"รักหรอวะ กูยังไม่เคยพูดอะไรแบบนั้นกับน้องเค้าเลยนะโว้ย"
"อ่าวไอ้เหี้ย ไม่รักเค้าแล้วไปมีอะไรกับเค้าเนี่ยนะ"
"สำหรับกู ความรักแม่งเป็นนามธรรมว่ะ เป็นอะไรที่มึงคิดไปเอง"
"เซกส์ต้างหากที่กูต้องการ สัมผัส จับต้อง และปลดปล่อยได้" ไอ้จวนให้ทัศนะคติ
"จะบอกว่ามึง เป็นคนไม่มีหัวใจ รักใครไม่เป็นว่างั้น"
"ตือโป้ยก่ายเคยว่าไว้ ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์... ฮ่าๆๆๆ"
ผมเห็นแววตาแสนเศร้า ที่มันพยายามกลบเกลื่อนด้วยเสียงหัวเราะ
วันนี้ผมไม่ได้กลับบ้านเลย เพราะจะแวะไปหาพ่อที่โรงพยาบาล วันนี้หมออนุญาติให้พ่อกลับบ้านได้แล้ว
"ไง พี่รันมาแล้วหรอ" ยัยฟ้าตัวแสบที่มาถึงก่อนแล้วร้องทักผม
"สวัสดีครับพ่อ"
"เดี๋ยวค่อยไปเจอกันที่บ้านก็ได้ไม่เห็นต้องมา"
ที่บ้านผมวันนี้เราอยู่กันร่วมโต๊ะอย่ารับประทานอาหารเย็นกันอย่างพร้อมหน้า
ทั้งพ่อ น้าเป็ด เฮียเอก พี่ฝ้าย น้องฟาง น้องฟ้า และผม
"อาทิตย์หน้า พ่อจะไปพักผ่อนที่อเมริกาสักระยะ"
"หนูไปด้วยนะคะพ่อ" ยัยฟ้าอ้อน
"ไม่ได้ ลูกต้องเรียนหนังสือจะไปได้ไง" ยัยฟ้าได้ยินคำตอบหน้าจ๋อยไป
"เอก แกอยู่ที่นี่ต้องดูแลน้องๆให้ดีนะ พ่อฝากแกด้วย"
"ส่วนรัน แกต้องรัก น้องๆให้มากๆ นะ"
ผมแปลกใจนิดๆกับสิ่งที่พ่อพูด หรือเป็นเพราะความจริงที่ว่าผมไม่ใช่ลูกแท้ๆของพ่อจึงทำให้ผมคิดอย่างนี้
"ฟาง กับฟ้า ก็อย่าดื้อให้มันมากเชื่อฟังที่แม่พูดด้วย"
"ค่ะ" สองพี่น้องตอบแทบจะพร้อมกัน
"แล้วก็เรา ฝ้าย ช่วยแม่ดูแลน้องๆด้วย"
"พ่อไม่อยู่ แม่คงจะต้องงานยุ่งขึ้น"
"ค่ะ" พี่ฝ้ายรับคำ
-------------------------------------------------------------------------------------
บ่ายวันนี้ผมนายลำพูน หรือจวน หลังจากเลิกเรียนแล้ว
ผมมีจุดหมายในใจผมจะไปหาใครคนหนึ่ง ที่เป็นคนสำคัญในใจของผมเสมอ
ก่อนจะไปพบเธอผมเดินหาซื้อของขวัญให้เธออยู่นานแต่ตัดสินใจไม่ได้ ผมไม่มีความกล้าพอจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ๆ ให้เธอได้ นี่เป็นการพบกันครั้งแรกในรอบหลายปี ผมจึงทำได้เพียงแค่มอบการ์ดอวยพรให้เธอ เขียนข้อความแค่ว่า
"สุขสันต์วันเกิดครับ พี่ส้ม"
ผมเดินเข้าไปในร้านไอศครีมที่เธอทำงานอยู่
มีพนักงานมารับรายการ ผมสั่งไปโดยที่ไม่ได้มองเมนู เพราะสายตาของผมกวาดมองไปทั่วเพื่อหาหญิงสาวผู้เป็นรักแรกของผม
จนในที่สุดผมก็ได้พบเธอที่เค้าเตอร์แคชเชียร์ เธอยังคงสวยไม่เปลี่ยนไปเลยจากเมื่อหลายปีก่อน
ผมจ้องมองเธออยู่นาน แต่เธอคงยังไม่เห็นผม หรือบางทีเธออาจจะจำผมไม่ได้
ผมนั่งมองเธอทำงานอยู่นาน จึงไปจ่ายเงิน
"250 บาทคะ"
"เหนื่อยไหมครับ พี่ส้ม"
"อ่าว จวน มาตั้งแต่เมื่อไหร่"
"สักพัก แล้วครับ"
"โตเป็นหนุ่มแล้วนะเรา พี่จำเกือบไม่ได้"
"ครับพี่ แฮปปี้ เบริ์ธเดย์นะครับ"
ผมพูดพลางยื่นการ์ดอวยพรให้เธอ
"ขอบใจจะ อุส่าห์จำได้ด้วย"
"ผมไปก่อนนะครับ"
"แล้วเจอกันนะ"
ผมเดินจากมาใจหนึ่งก็ดีใจที่ได้พบหน้าเธอและดูเธอก็สบายดีอยู่
อีกใจหนึ่งก็ทรมานที่เธอไม่เคยคิดกับผมมากกว่าน้องชายเลย
-----------------------------------------------------------------------------------
ผมนายแสนฤทธิ์ วันนี้เป็นวันเกิดของคนสำคัญที่สุดในชีวิตของผมคนหนึ่ง
ผู้หญิงที่คอยให้กำลังใจผมในวันที่ผมท้อแท้ ผู้หญิงที่คอยกอดผมอย่างอบอุ่นในวันที่เหน็บหนาว ผู้หญิงที่คอยปลอบใจผมในวันที่ผมพลาดผิด
ผู้หญิงคนเดียวที่ผมรัก
ผมรวบรวมเงินทั้งหมดที่เหลือใช้จากการทำงานพิเศษ เพื่อซื้อแหวนวงหนึ่งมอบให้เธอ
ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เคยถามถึง ไม่เคยบอกว่าเธออยากได้ แต่ผมรู้สึกว่านี่เป็นสิ่งที่ใจเธอปราถนา
ค่ำวันนั้น ผมมานั่งรอเธอที่เดิม ที่ที่เธอทำงาน ผมเฝ้ามองเธอ และเธอก็ส่งยิ้มมาให้ผมเป็นระยะ
พอเธอเลิกงานเรากลับหอพักของเธอด้วยกัน
เมื่อถึงห้อง ผมสวมกอดเธอจากด้านหลัง เอาแหวนที่เตรียมไว้ มาสวมให้เธอที่นิ้วนางข้างซ้าย
"แฮปปี้เบริ์ธ เดย์ นะส้ม แสนรักส้มนะ"
"ส้มก้เหมือนกัน ส้มรักแสนมากนะ"
ผมยืนกอดเธออยู่นาน มีน้ำตาไหลอาบแก้มของเธอ
แล้วเราก็ผ่านราตรีอันแสนหวานนี้ ไปด้วยกัน
ตอนนี้ ออกจะสั้นไปหน่อยขออภัยนะครับ ช่วงนี้หวัดกิน
ตอบลบถ้านายจวนรู้ว่าพี่ส้มมีแฟนแล้ว
ตอบลบแถมเป็นคนใกล้ตัวอีก
คงจะทำหน้าไม่ถูกเลย
เนื้อหาจะสั้นยาว ไม่สำคัญเท่ากับการถ่ายทอดเรื่องออกมาให้กระชับและครอบคลุม
อ่านแล้วเพลินน่าติตามตลอด